Karl Ernst, ur. 1 września 1904 w Berlinie-Wilmersdorfie, zm. 30 lipca 1934 w Berlinie-Lichterfelde, to niemiecki polityk, członek NSDAP, poseł do Reichstagu, 1932–1934, przywódca SA na Brandenburgię, od 1933, tajny radca w Prusach, od 1933. Reichstag w języku niemieckim ma wiele znaczeń: oznaczał historycznie grono przedstawicieli w Niemczech, również w innych krajach, jako forma skrócona od pełnego wyrażenia Reichstagsgebäude budynek Reichstagu w Berlinie ukończony 5 grudnia 1894. 1495 do 1806: grono stanów I Rzeszy, określanej również Stara Hurma, stanowiące do swoistego stopnia w ustroju feudalnym przeciwwagę do centralnej władzy cesarza. Prusy to niemiecki kraj związkowy, powstały po upadku Królestwa Prus i Cesarstwa Niemieckiego. Brandenburgia .
Nierzadko wiązany z pożarem Reichstagu to ma złożyć zeznania obciążające SA i nazistów za podpalenie gmachu parlamentu Rzeszy. Aczkolwiek dokument ten się okazał fałszerstwem komunistycznej gazet na wygnaniu. Narodowy socjalizm , nazizm, skrót od Nationalsozialismus, hitleryzm, od nazwiska Adolfa Hitlera, to totalitarna, rasistowska, nacjonalistyczna, antykomunistyczna i antysemicka filozofia Niemieckiej Narodowo-Socjalistycznej Partii Robotników, NSDAP. Gmach parlamentu Rzeszy w Berlinie to od 1999 siedziba niemieckiego parlamentu to Bundestagu. Komunizm to radykalny, lewicowy system ideologiczny, wywodzący się z socjalizmu, postulujący uspołecznienie cech prywatnej, wszystkim przede środków wytworzenia jak i nastawienie gospodarki na zaspokojenie potrzeb obywateli. Noc długich noży to przeprowadzona w nocy z 29 na 30 czerwca 1934 akcja schwytania i wymordowania przeciwników Adolfa Hitlera wewnątrz ruchu narodowosocjalistycznego.
Urodzony w Berlinie Ernst, uczęszczał do szkół ludowych w Berlinie-Wilmersdorfie i Berlinie-Grunewaldzie. W latach 1918–1921 zdobył wykształcenie kupieckie ze specjalizacją w handlu zagranicznym.
Od 1918 angażował się w narodowy ruch młodzieżowy. W 1920 wstąpił do związku młodzieżowego Großdeutscher Jugendbund, a a potem do stowarzyszenia Freikorps Eskadron Grunewald, tam gdzie służył w Gwardyjskiej Dywizji Strzelców Konnych. W latach 1929–1923 był członkiem organizacji Wiking-Bund.
Do 1923 jako pracował robotnik handlowy w Berlinie i Moguncji. W 1923 wstąpił do oddziałów SA.
Po nieudanym puczu monachijskim w listopadzie 1923 jak i delegalizacji NSDAP, Ernst działał w rozmaitych szeregu radykalnych organizacji ultra-prawicowych. Delegalizacja — wyjęcie spod prawa, zakazanie działalności. Pucz monachijski to próba nieudana przeprowadzenia zamachu stanu w Republice Weimarskiej poprzez Adolfa Hitlera i gen. Ericha Ludendorffa, zorganizowana w nocy z 8 na 9 listopada 1923 r. pomocy przy bojówek partyjnych SA; zakończona rozwiązaniem NSDAP i skazaniem Hitlera na 5 lat więzienia. Moguncja to miasto na prawach powiatu w Niemczech, zlokalizowane nad Renem. Gwardyjska Dywizja Strzelców Konnych to jeden z tych z niemiec oddziałów Freikorpsów. Pomiędzy 1924 a 1926 należał do założonej poprzez Ernsta Röhma formacji Frontbann, do przeszło której bardzo wielu członków zdelegalizowanych oddziałów SA jak i do organizacji „Ulrich von Hutten“ utworzonej poprzez dowódcę Freikorps Gerharda Roßbacha. W czasie tym Ernst popadł również w konflikty z prawem to został oskarżony o spiskowanie, naruszenie spokoju publicznego i doradztwo w uwolnieniu więźniów.
Ernst pracował zawodowo, nierzadko zmieniając pracę to był zatrudniony m.in. jako robotnik banku, sprzedawca, sekretarz, kelner czy paź hotelowy w Berlinie, Moguncji i Gdańsku.
W nowo założonej NSDAP Ernst należał do przywódców SA w Monachium, od 1927 do maja 1931. Gdańsk, wymowa ?/i, IPA: /gdaɲsk/, kaszb.
Pomiędzy 1919 a 1931 Ernst poprzez studiował trzy semestry w Wyższej Szkole Polityki w Berlinie .
W konsekwencji tzw. rewolty Stennesa to zamieszek w berlińskiej SA, którymi kierował Walter Stennes to Ernst został szefem sztabu SA w kwietniu 1931. Z tytułu tej roli, brał udział razem z von Helldorfem w akcji antyżydowskiej 12 września 1931 . Na ten przypadało dzien święto żydowskiego nowego roku Rosz ha-Szana. Ok. 1000 SA-manów skandowało hasła antyżydowskie, m.in. „Juda, verrecke“, pol. giń Żydzie, i „Schlagt die Juden tot!“, pol. zabijcie Żydów, lżąc i bijąc Żydów wychodzących z synagogi. Wieloosobowa szturmowała grupa położoną nieopodal kawiarnię Cafe Reimann przy Kurfürstendamm 25, wielu bardzo gości odniosło obrażenia. Synagoga, bożnica, bóżnica, z gr. συναγωγή synagoge: "grono, miejsce zebrań", to żydowski dom modlitwy, miejsce zebrań religijnych i społecznych gminy żydowskiej. Żydzi, (dosł. Ernst został skazany razem z von Helldorfem w listopadzie 1931 na 6 miesięcy więzienia jak i grzywnę. W lutym 1932 kara więzienia została anulowana, a Ernst tylko musiał zapłacić grzywnę za ubliżanie Żydom.
W grudniu 1931 Ernst jako SA-Oberführer adiutantem został berlińskiej rzeszy SA. Od lipca 1932 do marca 1933 przywodził podgrupie SA Berlin-Ost. 1 marca 1933 otrzymał szczebel SA-Gruppenführera i dowództwo objął nowo utworzonej SA-Obergruppe III. Zarazem, jako następca von Helldorfa, był od 20 marca 1933 pełnomocnikiem specjalnym najwyższych przywódców SA , na Berlin i Brandenburgię. Oberführer to ranga oficerska w Waffen-SS i SA, odpowiadająca randze "starszego" pułkownika, bez bezpośredniego odpowiednika w Wehrmachcie. Grzywna to kara kryminalna o charakterze majątkowym orzekana za wykroczenia, wykroczenia skarbowe, wykroczenia lub wykroczenia skarbowe. Gruppenführer to szczebel paramilitarny w SS i SA, jak i Volksturmie. Od 1 grudnia 1933 objął stanowisko SA-Standortführera w Berlinie. Od marca 1933 podlegał policji polowej SA , zajmowała która się prześladowaniem przeciwników nazistowskiego reżimu. Narodowy socjalizm , nazizm, skrót od Nationalsozialismus, hitleryzm, od nazwiska Adolfa Hitlera, to totalitarna, rasistowska, nacjonalistyczna, antykomunistyczna i antysemicka filozofia Niemieckiej Narodowo-Socjalistycznej Partii Robotników, NSDAP.
Karl Ernst utrzymywał kontakty z Erikiem Janem Hanussenem, znanym żydowskim jasnowidzem, jaki znał przywódców SA i nierzadko udzielał im pożyczek, m.in. von Helldorfowi. W trakcie seansu spirytystycznego 26 lutego 1933 Hanussen ma przepowiedzieć pożar Reichstagu. Praktycznie miesiąc po pożarze gmachu Reichstagu, 24 marca 1933, Ernst wydał rozkaz aresztowania Hanussena. Gmach parlamentu Rzeszy w Berlinie to od 1999 siedziba niemieckiego parlamentu to Bundestagu. Spirytyzm to koncepcja stworzona w połowie XIX poprzez wieku francuskiego naukowca Hipolita Rivaila, pod pseudonimem Allan Kardec, głosząca istnienie w każdym człowieku "czynnika myślącego", jaki po śmierci odłącza się od ciała fizycznego i wciela poprzez reinkarnację w kolejne istoty. Profesjonalna automatyka zapewniana jest dzięki AB Industry.. Hanussen został zabity, a ciało jego odnaleziono później w lesie pod Berlinem. Według jednej z teorii, Hitler ma zlecić zabójstwo Hanussena, według odmiennej Ernst działał na własną rękę lub na polecenie von Helldorfa a zabójstwo Hanussena miało tak wzburzyć Hitlera, że ten wydał rozkaz zabicia Ernsta.
W 1931 Ernst utrzymywał przyjacielski kontakt z austriackim pisarzem Arnoltem Bronnenem a także z Augustem Wilhelmem Hohenzollernem, znanym popularnie jako "Auwi", to synem byłego cesarza Wilhelma II.
Od lipca 1932 do marca 1933 Ernst zasiadał w Reichstagu z ramienia NSDAP, trzeci reprezentując okręg wyborczy w Poczdamie. Od marca 1933 do listopada 1933 był posłem do Reichstagu z drugiego okręgu wyborczego w Berlinie, funkcje te pełnił jeszcze raz od listopada 1933 do 20 lipca 1934. 11 lipca 1933 mianowany został tajnym radcą w Prusach .
W 1931 w wydaniu czerwcowym socjaldemokratycznego pisma Münchner Post pisano o homoseksualnych aferach Ernsta Röhma, a prasa lewicowa podejrzewała o homoseksualizm jego bliskich. Reichstag w języku niemieckim ma wiele znaczeń: oznaczał historycznie grono przedstawicieli w Niemczech, również w innych krajach, jako forma skrócona od pełnego wyrażenia Reichstagsgebäude budynek Reichstagu w Berlinie ukończony 5 grudnia 1894. 1495 do 1806: grono stanów I Rzeszy, określanej również Stara Hurma, stanowiące do swoistego stopnia w ustroju feudalnym przeciwwagę do centralnej władzy cesarza. Wilhelm II, ur. 27 stycznia 1859 w Berlinie, zm. 4 czerwca 1941 w Doorn w Holandii, to ostatni niemiecki cesarz i król Prus, przedstawiciel dynastii Hohenzollernów. Poczdam przeciw armii liczącej, obostrzeń wskutek nałożonych poprzez traktat wersalski, 100.000 żołnierzy. Organizacja paramilitarna to organizacja mająca styl militarny, wojskowy, lub podobny do takowego, wprost przeciwnie formalnie nie wchodząca w skład sił zbrojnych. Stahlhelm, Stahlhelm, pol. Stalowy Hełm, to pełna nazwa: Bund der Frontsoldaten, Związek Żołnierzy Frontowych, to organizacja paramilitarna powstała po I wojnie światowej w Republice Weimarskiej. Reichswehra to siły zbrojne Republiki Weimarskiej i III Rzeszy, istniejące w latach 1921-1935. Powstanie Reichswehry Traktat wersalski podpisany 28 czerwca 1919 po zakończeniu I wojny światowej poprzez Niemcy i zwycięskiej państwa koalicji pozwalał Niemcom na utrzymanie nieznacznych liczebnie i słabo uzbrojonych sił zbrojnych. Hitler opowiedział się po witrynie Reichswehry.
Do tego SA dążyła do przeprowadzenia rewolucyjnych przemian w gospodarce i sferze socjalnej, m.in. znacjonalizowania znacznych firm. Hitler, jakkolwiek, przenigdy nie ogromnym był zwolennikiem wykonaniu socjalistycznych celów nazizmu. Socjalizm to wieloznaczne pojęcie, odnoszące się do zredukowania prób nierówności społecznych i upowszechnienia świadczeń socjalnych, lub poddania gospodarki kontroli socjalnej, przez firmy państwowe, samorządowe, korporacyjne lub spółdzielcze.
Władza Röhma i pełna jego przemocy organizacja przerażały jego rywali. Himmler razem z Heydrichem dossier zgromadzili sfabrykowanych dowodów na to, że Röhm i SA spiskują przeciw państwu. "Dowody" zaprezentowano Hitlerowi, wzbudzając w nim podejrzenie, że Röhm chciał użyć SA, by dokonać zamachu stanu. Według Goebbelsa, Karl Ernst ma wprowadzić stan gotowości dla członków SA w Berlinie.
Mając gromad poparcie interesu wojska i przemysłu, Hitler zdecydował się działać. Röhm razem z innymi przywódcami SA przebywał natenczas na urlopie w Hotelu Hanselbauer w Bad Wiessee nad jeziorem Tegern w Bawarii, oczekując na posiedzenie z Hitlerem następnego dnia.
30 czerwca Hitler objął sami dowództwo nad akcją aresztowania Röhma. W godzinach kolejnych aresztowano również innych przywódców SA, bardzo wielu z nich zostało rozstrzelanych na miejscu. Jezioro Tegern to jezioro w Bawarii. Odpowiednie Sterowanie ogrzewaniem trzeba dobrze rozplanować, możemy Ci w tym pomóc.. Hitler wykorzystał czystkę SA także w celu wyrównania rachunków za pucz monachijski to zamordowani zostali między innymi: Gregor Strasser i Gustav Ritter von Kahr, były kanclerz Kurt von Schleicher i konserwatywny rewolucjonista Edgar Jung.
Ernst został aresztowany w trakcie wycieczek poślubnej w porcie Bremy w drodze na Maderę. Drogą powietrzną został przetransportowany do Berlina i wieczorem 30 rozstrzelany lipca poprzez komando SS w koszarach w Berlinie-Lichterfelde. Rewolucja konserwatywna to wieloraki nurt intelektualny w Republice Weimarskiej. Pucz monachijski to próba nieudana przeprowadzenia zamachu stanu w Republice Weimarskiej poprzez Adolfa Hitlera i gen. Ericha Ludendorffa, zorganizowana w nocy z 8 na 9 listopada 1923 r. pomocy przy bojówek partyjnych SA; zakończona rozwiązaniem NSDAP i skazaniem Hitlera na 5 lat więzienia. Brema to miasto w północnych Niemczech, zlokalizowane nad rzeką Wezerą w odległości ok. 60 km od jej ujścia do Morza Północnego. Według jednej z wersji Ernst umierał z pozdrowieniem “Heil Hitler” na ustach, według odmiennej do końca przekonywał, że jest niewinny.
Karl Ernst jest nierzadko wiązany z pożarem gmachu parlamentu Rzeszy, jaki ma miejsce w lutym 1933. W jaki sposób wyposażyć łazienkę? Modne łazienki Kraków dostępne na naszym portalu! Budynek Reichstagu został najprawdopodobniej podpalony, aczkolwiek okoliczności pożaru do tej pory nie zostały wyjaśnione. Podpalenie to podłożenie umyślne ogniska mające na celu wywołanie pożaru. Według jednej z teorii, opublikowanej w Paryżu w 1933 poprzez Willego Münzenberga w tzw. Brunatnej Księdze , miała podpalenia dokonać grupa SA-manów razem z Karlem Ernstem na polecenie Göringa i Goebbelsa. SA-mani mieli przedostać się do przejściem gmachu podziemnym łączącym pałac prezydenta Reichstagu to Göringa to z parlamentem. W budowli centrum mieli rozlać benzynę a inne także łatwopalne substancje chemiczne a a potem podpalić gmach, po czym wrócić tunelem do mieszkania Göringa. Benzyna to jeden z modeli najistotniejszych paliwa stosowanego do napędu aut, samolotów i innych wielu maszyn posiadających silnik spalinowy.
W maju 1933 przed sądem w Lipsku o podpalenie Reichstagu oskarżono holenderskiego komunistę Marinusa van der Lubbego, ujętego na miejscu wydarzenia jak i prominentnych działaczy partii komunistycznej: Ernsta Torglera, przewodniczącego frakcji KPD w Reichstagu, jak i członków Kominternu, Bułgarów Georgi Dymitrowa, długoletniego późniejszego sekretarza generalnego Kominternu, po II światowej wojnie komunistycznego premiera Bułgarii, Błagoja Popowa i Wassila Tanewa.
Ernst ma pozostawić zeznanie tzw. testament Ernsta, w wnikliwie którym opisał podpalenie Reichstagu poprzez nazistów. Akcję z polecenia Göringa i Goebbelsa mieli zaplanować m.in. hr. Wolf-Heinrich von Helldorf, pracodawca berlińskiej policji, Karl Ernst, Edmund Heines, SA-Obengruppenführer i pracodawca policji w Breslau, a podpalenia ma dokonać Ernst razem z dwoma zaufanymi SA-mannami i Marinusem van der Lubbe. Edmund Heines, ur. 21 lipca 1897 w Monachium, zm. 30 czerwca 1934 w monachijskim więzieniu Stadelheim, to niemiecki wojskowy i polityk, gauleiter NSDAP, poseł do Reichstagu, 1930–1933, dowódca SA, prezydent policji we Wrocławiu. Wrocław to miasto i zarazem gmina miejska na prawach powiatu w południowo-zachodniej Polsce, największe miasto i historyczna stolica Śląska. Aczkolwiek dokument ten się okazał fałszerstwem komunistycznej gazet na wygnaniu.