Deinozuch, Deinosuchus, wymarły odmiana krokodyla, obecnych krewny aligatorów żyjący w późnej kredzie, od blisko 80 do 73 milionów lat temu. Jego tłumaczy nazwę się jako "straszny krokodyl". Pochodzi ona od starogreckich wyrazów δεινός/deinos, "straszny", i σουχος/souchos, "krokodyl". Pierwsze szczątki odkryto w Karolinie Północnej w latach pięćdziesiątych XIX wieku, aczkolwiek odmiana Deinosuchus opisano dopiero w 1909. Kolejne ruiny wydobyto w latach czterdziestych XX wieku. Aligatorowate, Alligatoridae, to rodzina gadów z rzędu krokodyli. Karolina Północna, wymowa:/ˌnɔrθ kærəˈlaɪnə/ ?/i, to stan w południowo-wschodniej części USA, graniczący od północy z Wirginią od południa z Georgią i Karoliną Południową, a od zachodu z Tennessee. Odmiana to podstawowa, kategoria obligatoryjna systematyczna obejmująca typ lub grupę monofiletyczną gatunków wyróżnionych na bazie jednej lub więcej cech taksonomicznych. Weszły one później w skład istotnej, nieprecyzyjnej wszak rekonstrukcji czaszki wystawianej w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej. Wiedza o deinozuchu jest niekompletna, odnalezione wszak ostatnio lepszej szczątki jakości czaszki przyczyniły się do poznania lepszego jego osteologii i paleobiologii.
Deinosuchus był wysoce większy od wszystkich obecnych krokodyli to ma do 12 m długości i ważył do 8,5 tony to aczkolwiek ogólnym wyglądem nie różnił się zbyt od żyjących swych teraz mniejszych krewnych. Czaszka to struktura kostna lub chrzęstna, służy która jako szkielet głowy. Paleobiologia to zajmująca nauka się sposobem życia i formami współistnienia organizmów w ostatnich erach geologicznych. Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej to zlokalizowane na Manhattanie przy 79 ulicy i Central Park West w Nowym Jorku. Ma ogromne, solidne zęby dopasowane do kruszenia, a grzbiet jego pokrywały grube półokrągłe osteodermy. Jedno z badań sugeruje, że zwierzę dożywało 50 lat, a rosło w tempie zwyczajnym dla obecnych krokodyli, wszak niezaprzeczalnie przyrost ten zajmował wysoce więcej czasu.
Skamieniałości deinozucha znaleziono w 10 stanach USA jak i w północnym Meksyku. Żył on po obu stronach Morza Środkowego Zachodu. Był dominującym niewybrednym drapieżnikiem ekosystemów rejonów przybrzeżnych na wschodzie Ameryki Północnej. Stany Zjednoczone, Ameryka Ameryki to kraj w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu. Morze Środkowego Zachodu − nazywane także Morzem Kredy lub Północnoamerykańskim Morzem Wewnętrznym wewnętrznym było morzem powstałym w czasie środkowej kredy i trwającym do kredy późnej dzielącym ówczesny kontynent pólnocnoamerykański na dwie części Laramidię na zachodzie i Appalachię na wschodzie. ameryka Ameryki to kraj związkowe złożone z 50 stanów, w tym 48 tzw. stanów kontynentalnych jak i stanu Alaska to oddzielonego od stanów innych kontynentalnych obszarem Kanady to i stanu Hawaje, położonego na archipelagu o tej samej nazwie. Większe rozmiary osiągał na zachodzie, populacje wschodnie były natomiast liczniejsze. Sprawą, czy chodzi tu o osobne rodzaje, oddziela specjalistów. Deinosuchus potrafił zabijać i spożywać ogromne dinozaury. Żywił najprawdopodobniej się także żółwiami morskimi, rybami i inną zwierzyną, zarówno wodną, oraz lądową. Dinozaury, Dinosauria to z gr. δεινός deinos to straszny, potężny + σαῦρος sauros to jaszczur, to grupa archozaurów, gadów naczelnych, zdominowały jakie ziemskie ekosystemy na dalej 160 mln lat, pojawiając się w środkowym triasie. Żółwie, Testudines, Testudinata lub Chelonia, to rząd owodniowców z gromady zauropsydów, Sauropsida, lub linneuszowskiej według hierarchii rząd z gromady Gadów, Reptilia.
Pod względem morfologii deinozuch nie różnił się w istotny sposób wyglądem od obecnych krokodyli. Ma spotykany u aligatorów wieloraki pysk z nieznacznie wybrzuszonym czubkiem. Aligatorowate, Alligatoridae, to rodzina gadów z rzędu krokodyli. Obie przedszczękowe kości zawierały cztery zęby. Pierwsza była para zdecydowanie mniejsza od drugiej. Kość przedszczękowa, u zwana ssaków kością przysieczną emaxilla, os intermaxillare, os incisivum) to malutkich para kości czaszki występująca u większości kręgowców. Zęby to złożone, twory twarde anatomiczne występujące u większości kręgowców, z wyjątkiem obecnych ptaków i żółwi. Każda kość szczękowa, parzysta główna kość tworząca szczękę, zawierała 21 lub 22 zęby. Szczęka lub kość szczękowa to kość parzysta, zasadniczą stanowiąca część składową czaszki twarzowej. W każdej kości zębowej, tworzącej żuchwę, znajdowały się choćby 22 zęby. Wszystkie były grube i solidnie zbudowane, przy czym te bliższe tyłowi szczęk − krótkie, zaokrąglone i tępe. Wydają się one o wiele bardziej dopasowane do kruszenia niż kłucia. Przy paszczy zamkniętej jedynie czwarty ząb żuchwy był widoczny.
Siłę deinozucha zgryzu szacuje się na 18 000 N. Dla porównania współczesny aligator amerykański, o spośród największej obecnych zwierząt sile zgryzu, osiąga maksymalnie 9452 N. Nawet największe i najsilniejsze teropody, jak np. tyranozaur, najprawdopodobniej ustępowały deinozuchowi w tym względzie. Aligator amerykański, aligator missisipski, Alligator mississippiensis, to typ krokodyla z rodziny aligatorowatych. Teropody, Theropoda, to podrząd dinozaurów z rzędu dinozaurów gadziomiednicznych, Saurischia, ; nazwa, "theropod", oznacza "stopa bestii". Wszystkie były dwunożne i mięsożerne, drapieżniki, oraz padlinożercy.
Deinosuchus ma podniebienie wtórne kostne, pozwalające na oddychanie poprzez nozdrza, w trakcie gdy ciała reszta była zanurzona w wodzie. Podniebienie to część górna jamy gębowej kręgowców. Kręgi cechowały zagłębienia na przednim końcu i wypukłości na tylnym, pasujące do siebie wzajemnie i tworzące stawy kuliste wolne. Podniebienie wtórne i taka budowa kręgów to zaawansowane wady i zalety spotykane także u innych przedstawicieli Eusuchia.
Osteodermy grzbiet pokrywające deinozucha były ogromnie ogromne i ciężkie, miały głębokie zagłębienia. Eusuchia to grupa archozaurów z kladu Crocodyliformes. Kręg to fundamentalny fragment budujący kręgosłup, charakterystyczny dla kręgowców, Vertebrata. Staw kulisty wolny , stawu przykładem kulistego wolnego jest staw ramienny, w którym prawdopodobne do zrealizowania są ruchy we wszystkich płaszczyznach, blisko nieskończonej liczby osi. Głowę stawu kreuje powierzchnia o kształcie odcinka kuli, odpowiada której mała wklęsła panewka. Niektóre przybierały nieregularny kształt półkolisty. Głębokie dołki i grzbiety na stanowiły łuskach miejsce przyczepu tkanek łącznych. Razem osteodermy i miękkie tkanki służyły jako masywnego pomoc ciała deinozucha poza wodą. Tkanka łączna to jedna z zasadniczych tkanek zwierzęcych, jest charakterystyczna dla przechodzących zwierząt dwie fazy gastrulacji i powstaje z mezenchymy, niektóre wszak komórki pochodzą z neuroektodermy. Mimo znacznych rozmiarów, krokodyl nie najprawdopodobniej ustępował zwinnością swym obecnym krewnym.
Z fragmentaryczności powodu odnalezionych szczątków oszacowania wielkości różnią deinozucha się zdecydowanie pomiędzy sobą. W 1954 Edwin Harris Colbert i Roland T. Bird dwumetrową zrekonstruowali żuchwę zwierzęcia i dzięki pomiarom porównawczym wyliczyli, że gad osiągał długość do 15 m. Zdecydowanie różniący się wynik − od 8 do 10 m − otrzymali Gregory Erickson i Christopher Brochu w 1999. David R. Schwimmer odnotował w 2002, że mniejsze i pospolitsze formy deinozucha ze wschodu Ameryki Północnej czaszki miały długości blisko jednego metra. Na wielkości bazie czaszki naukowiec oszacował całkowitą długość zwierzęcia na 8 m, jego masę natomiast na 2300 kg. Zgodnie z badaniami jego krokodyl osiągał większe rozmiary na zachodzie kontynentu. Umiarkowanie zachowana nienagannie czaszka znaleziona w Teksasie miała długość 1,31 m. Na tej bazie Schwimmer długość obliczył ciała zaprojektowania na 9,8 m. Wszak największych stan znanych ruiny deinozucha nie był na tyle znakomity, by stosować tę metodę szacowania, pomiary kręgów wykazały, że osiągało zwierzę jeszcze większe rozmiary. Teksas, wymowa:/ˈtɛksəs/ ?/i, to stan w południowej części Stanów Zjednoczonych. Schwimmer całkowitą szacuje długość największych przedstawicieli na blisko 12 m, a masę na 8,5 tony lub więcej.
Aczkolwiek brakuje zgody co do rozmiarów deinozucha, szczątki kopalne wystarczają dla stwierdzenia, że był on większy od któregokolwiek z aktualnie żyjących krokodyli. Nawet niewielkie relatywnie rozmiary uzyskane poprzez Ericksona i Brochu oznaczają, że masa maksymalna kredowego drapieżnika była większa od obecnych masy jego krewnych 3-5 razy. Deinozucha nierzadko określano jako największego krokodyla wszech ery, wszak określenie to jest nieco na wyrost, niektóre albowiem inne Crocodyliformes, jak Purussaurus, Rhamphosuchus i Sarcosuchus, mogły mu dorównywać rozmiarami lub nawet go przerastać. Rhamphosuchus to odmiana krokodyla z rzeszy Tomistominae żyjącego w miocenie na terenach obecnego Pakistanu. Purussaurus to olbrzymiego odmiana kajmana żyjącego w późnym miocenie, blisko 8 mln lat temu, na obszarze Ameryki Południowej. Sarkozuch, Sarcosuchus, to wymarłego odmiana wczesnokredowego gada pokrewnego obecnym krokodylom, ale niebędącego ich przodkiem. Crocodyliformes to grupa archozaurów z kladu Crurotarsi, do której należały krokodyle i wymarłe formy pokrewne, definiowana poprzez Paula Sereno klad jako obejmujący ostatniego wspólnego przodka Protosuchus richardsoni i Crocodylus niloticus jak i wszystkich jego potomków.
Zasięg występowania typu w obrębie Stanów Zjednoczonych był rozległy; zwierzę występowało po obu stronach Morza Środkowego Zachodu. Znaleziska pochodzą z Alabamy, Georgii, Karoliny Północnej, Missisipi, Montany, New Jersey, Nowego Meksyku, Teksasu, Utah, i Wyoming. Osteoderm takiego krokodyla odnaleziony w osadach formacji San Carlos na obszarze stanu Chihuahua jak i zęby, fragmenty zębów, dwa kręgi, szyjny i ogonowy, i osteodermy odkryte w osadach formacji Aguja na obszarze stanu Coahuila dowodzą, że występowania zasięg deinozucha obejmował także północny Meksyk. Z nami energooszczędne domy to dobrze wydane pieniądze! Najwięcej skamieniałości odkryto w regionie Gulf Coastal Plain w Georgii, niedaleko granicy z Alabamą. Wszystkie znaleziska pochodziły ze skał datowanych na kampan, kreda późna. Najstarsze z nich mają 80 milionów lat, najmłodsze natomiast blisko 73 milionów lat.
Umiejscowienie znalezisk pokazuje, że ten aligatoroid obszerny mógł preferować środowiska typowe dla estuariów. W teksańskiej formacji Aguja, z pochodzą której największe znalezione okazy, te drapieżniki masywne najprawdopodobniej zamieszkiwały zatoki o wodach brachicznych. Wszak część osobników odnaleziono w osadach morskich, nie wyjaśniono, czy owszem deinozuch zapuszczał się w głąb oceanu, jak dzisiejszy krokodyl różańcowy. Szczątki się mogły przemieścić już po śmierci zwierzęcia. Zatoka to część zbiornika wodnego, oceanu, morza, jeziora, wcinająca się w ląd, ograniczona nierzadko od wód otwartych przylądkami lub niewielkimi wyspami, przy czym rozmiary i kształt takiego akwenu nie mają większego znaczenia. Krokodyl różańcowy, Crocodylus porosus, to typ gada z rodziny krokodyli dobrych, krokodylowatych. Woda brachiczna to mieszaninę jest słodkich wód rzecznych i słonych wód morskich o niższym zasoleniu niż wody morskie ale niż wyższym zasolenie wód rzecznych.
W 1954 Edwin H. Colbert i Roland T. Bird spekulowali, czy wielki gad dawał sobie radę z polowaniem na ówczesne dinozaury i z ich zjadaniem. Hipotezę o typu takim odżywiania się krokodyla przywołał Colbert w 1961, stwierdziwszy: "Pewno krokodyl ten musiał polować na dinozaury; przeciwnie czemu byłby tak przygniatająco wielki? Polował w wodzie, tam gdzie nie mogły wejść ogromne teropody". David R. Schwimmer podał w 2002, że hadrozaurzych wiele kręgów ogonowych znalezionych w pobliżu Parku Narodowego Big Bend nosi ślady zębów deinozucha. Hadrozaury, Hadrosauridae, to rodzina ornitopodów z rzeszy hadrozauroidów, Hadrosauroidea, znana też jako „dinozaury kaczodziobe”. Hadrozaury są najlepiej poznaną grupą dinozaurów. Dinozaury, Dinosauria to z gr. δεινός deinos to straszny, potężny + σαῦρος sauros to jaszczur, to grupa archozaurów, gadów naczelnych, zdominowały jakie ziemskie ekosystemy na dalej 160 mln lat, pojawiając się w środkowym triasie. Teropody, Theropoda, to podrząd dinozaurów z rzędu dinozaurów gadziomiednicznych, Saurischia, ; nazwa, "theropod", oznacza "stopa bestii". Wszystkie były dwunożne i mięsożerne, drapieżniki, oraz padlinożercy. Wspiera to hipotezę, że krokodyl ten się żywił dinozaurami przynajmniej w wielu wypadkach. W 2003 Christopher A. Brochu uznał ślady zębów za niewystarczający dowód, niemniej zgodził się, że Deinosuchus "najprawdopodobniej jadł ornitopody od czasu do czasu". Uważa się, że aligatoroid ten polował w analogiczny sposób, jak obecne krokodyle to atakował z zasadzki dinozaury czy inne zwierzęta lądowe na skraju zbiornika wodnego, a a potem wciągał je pod wodę i topił. Ornitopody, dinozaury ptasionogie, Ornithopoda, z gr. ornis to ptak + pous to stopa, to grupa dinozaurów z rzędu ptasiomiednicznych, Ornithischia.
Schwimmer i G. Dent Williams zasugerowali w 1996, że Deinosuchus mógł polować na żółwie morskie. W takich konkretnie polowaniach mógł używać swych potężnych, zębów płaskich znajdujących się w tylnej części paszczy do kruszenia żółwich skorup. Żółwie morskie bokoszyjne z typu Bothremys były ogromnie pospolite na wschodzie zasięgu występowania deinozucha. Znaleziono wiele ich skorup ze ugryzień śladami pasującymi najbardziej właśnie do gigantycznego krokodyla.
Schwimmer stwierdził w 2002, że żywienia wzorce deinozucha najprawdopodobniej różniły się w zależności od regionu geograficznego. Mniejsze osobniki ze wschodu Ameryki Północnej mogły być oportunistami − zajmować miałyby niszę ekologiczną podobną do należącej do współczesnego aligatora amerykańskiego. Żywiły się żółwiami morskimi, dużymi rybami i niewielkimi dinozaurami. Ryby, ryby stosowne, Pisces, to nazwa tradycyjna zmiennocieplnych kręgowców wodnych oddychających skrzelami, posiadających szczęki i poruszających się za pomocą płetw. Aligator amerykański, aligator missisipski, Alligator mississippiensis, to typ krokodyla z rodziny aligatorowatych. Ekipa czynników biotycznych i zapewniający abiotycznych populacji uwarunkowania do życia, np. światło, pokarm, miejsce. Większy, ale mniej pospolity deinozuch z zachodu, np. z Teksasu czy Montany, mógł być o bardziej wiele wyspecjalizowanym łowcą łapiącym i spożywającym ogromne dinozaury. Schwimmer zauważył, że na wschodzie żaden teropod nie dorównywał aligatoroidowi rozmiarami, krokodyl pełnił tam rolę więc największego drapieżnika na szczycie łańcucha pokarmowego.
Badania przeprowadzone w 1999 poprzez Gregory'ego M. Ericksona i Christophera A. Brochu sugerują, że wzrostu tempo deinozucha było porównywalne ze spotykanym u obecnych krokodyli to blisko 30 cm rocznie. Utrzymywało aczkolwiek się poprzez dłuższy czas. Szacunki takich uczonych, bazujące na przyrostowych pierścieniach grzbietowych osteoderm pochodzących od rozmaitych okazów, sugerują, że pełnych osiągnięcie rozmiarów osobnika dorosłego zajmowało zwierzęciu 35 lat życia. Najstarszy okaz przebadany mógł żyć dalej 50 lat. Powyższy wzrostu produkt różni się diametralnie od standardowego dla wielkich dinozaurów, osiągały jakie rozmiary dorosłych zwierząt zdecydowanie szybciej i żyły krócej.
Schwimmer zauważył w 2002, że powyższe wnioski Ericksona i Brochu są uzasadnione jedynie pod warunkiem, że przyrostowe pierścienie łusek owszem odzwierciedlają okresy roczne, jak to ma miejsce w przypadku obecnych krokodyli. Badacz ten stwierdził, że pierścieni model zakłócać mogły rozmaite czynniki, tego typu jak migracje zdobyczy, następowanie po sobie okresów suchych i wilgotnych, cyrkulacja oceaniczna czy cykle biogeochemiczne. O ile cykl przebiegałby dwa razy w jednym roku, znaczyłoby to, że deinozuch rósł szybciej od swych obecnych krewnych, a życie jego trwało jednakowo długo.
W 1858 geolog Ebenezer Emmons opisał dwa skamieniałe ogromne zęby znalezione w hrabstwie Bladen w Karolinie Północnej. Emmons przypisał je rodzajowi Polyptychodon, zaliczanemu przezeń do krokodyli. Karolina Północna, wymowa:/ˌnɔrθ kærəˈlaɪnə/ ?/i, to stan w południowo-wschodniej części USA, graniczący od północy z Wirginią od południa z Georgią i Karoliną Południową, a od zachodu z Tennessee. Polyptychodon, z gr. polys "sporo" + ptykhos "krawędź" + odon "ząb", nazwą jest rodzajową drapieżnego pliozaura żyjącego na początku późnej kredy, cenoman-turon, blisko 99,5 -90 milionów lat temu. Późniejsze odkrycia dowiodły, że Polyptychodon był w rzeczywistości gadem morskim z rzeszy pliozaurów. Opisane poprzez Emmonsa zęby były grube, lekko skrzywione, pokryte szkliwem o pionowych rowkach. Pliozaury, Pliosauridae, z gr. πλειω to żeglować lub πλειων to płetwa i σαυρυς to jaszczur, to rodzina krótkoszyjnych plezjozaurów. Właściwe INSTALACJE ELEKTRYCZNE są bardzo ważna podczas budowy domu dlatego zgłoś się do profesjonalistów.. Szkliwo to tkanka pokrywająca zębinę w obrębie korony zęba, zbudowana w 96-98% z materii nieorganicznej, w postaci kryształów dwuhydroksyapatytu, efektem czego jest niezwykła twardość. Uczony przypisał je nowemu gatunkowi P. rugosus. Wszak nierozpoznane pierwotnie jako tego typu, zęby te najprawdopodobniej stanowiły pierwsze naukowo opisane szczątki deinozucha. Inny ząb wielki mogący pochodzić od takiego zwierzęcia, odkryty w sąsiednim hrabstwie Sampson w tym samym stanie, w 1869 został zaprezentowany pod nazwą Polydectes biturgidus poprzez paleontologa Edwarda Drinkera Cope'a.
W 1903 w Willow Creek John Bell Hatcher i T.W. Stanton wiele odkryli skamieniałych osteoderm "leżących na przestrzeni gleby". Osteodermy przypisano najpierw ankylozaurowi euoplocefalowi. Wykopaliska w tym miejscu przeprowadzone poprzez W.H. Utterbacka dostarczyły kolejnych skamielin, w tym kolejnych łusek, kręgów, żeber i kości miednicznej. Po znaleziska zbadaniu stało się jasne, że nie należały one do dinozaura, wprost przeciwnie do wielkiego krokodyla. John Bell Hatcher, ur. 11 października 1861, zm. 3 lipca 1904, to amerykański paleontolog. Kość miedniczna to kość wchodząca w skład obręczy kończyny tylnej, dolnej, jest kością parzystą. Euoplocefal, Euoplocephalus, to odmiana wymarłych gadów z rodziny ankylozaurów, najpierw nazwany stereocefalem. Urządzasz łazienkę?Wytrzymałe artykuły Iryda cersanit do kupienia w naszym serwisie! Żebra część stanowią układu kostnego człowieka. Zrozumiawszy to Hatcher szybko niezwykle przestał interesować się surowcem. Po śmierci Hatchera w 1904 jego kolega William Jacob Holland przestudiował i opisał szczątki. W 1909 umieścił je w nowym typu i rodzaju Deinosuchus hatcheri. Nazwa rodzajowa pochodzi od starogreckich słów δεινός/deinos − "straszny" − i σουχος/souchos − "krokodyl".
W 1940 ekspedycja Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej więcej zdobyła skamieniałości wielkiego krokodyla, tym razem w Parku Narodowym Big Bend w Teksasie. Znalezisko opisali pod nazwą Phobosuchus riograndensis Edwin H. Colbert i Roland T. Bird w 1954. Donald Baird i Jack Horner później przypisali ruiny z Big Bend do typu Deinosuchus, co spotkało się z akceptacją większości obecnych autorów. Teksas, wymowa:/ˈtɛksəs/ ?/i, to stan w południowej części Stanów Zjednoczonych. John „Jack” R. Horner, ur. 15 czerwca 1946 w Shelby w stanie Montana w Stanach Zjednoczonych, to paleontolog amerykański zajmujący się przede wszystkim dinozaurami, specjalizujący się w dinozaurach kaczodziobych, ich jajach, rozwoju osobniczym, zachowaniach rodzicielskich jak i histologii i ewolucji. Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej to zlokalizowane na Manhattanie przy 79 ulicy i Central Park West w Nowym Jorku. Nazwa rodzajowa Phobosuchus, stworzona poprzez Barona Franza Nopscę w 1924, porzucona została jako obejmująca szczątki rozmaite rozmaitych gatunków krokodyli, jakie okazały się nie być ze sobą blisko spokrewnione.
Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej włączyło czaszkę i fragmenty szczęki do rekonstrukcji gipsowej wzorowej na obecnym krokodylu kubańskim. Colbert i Bird uważali ją za "konserwatywną"; gdyby za model przyjąć współczesny typ o długiej czaszce, np. krokodyla słonowodnego, osiągnęłaby rekonstrukcja zdecydowanie większą długość. Krokodyl różańcowy, Crocodylus porosus, to typ gada z rodziny krokodyli dobrych, krokodylowatych. Krokodyl kubański, Crocodylus rhombifer, to typ gada z rodziny krokodylowatych, krokodyle stosowne. Bo nie jest pewne było, czy Deinosuchus ma wieloraki pysk, Colbert i Bird zmienili proporcje czaszki i rekonstrukcja wyolbrzymia jej długość i wysokość. Mimo nieścisłości takich czaszka stała się znanym najlepiej okazem deinozucha i przyciągnęła po raz zainteresowanie pierwszy opinii socjalnej tym ogromnym aligatoroidem.
Mnogie znaleziska pozostałe taką odkrywano poprzez kolejne wiele dekad. Wiele było ogromnie fragmentarycznych, ale wiedzę zwiększyło dotyczące zasięgu geograficznego wielkiego drapieżnika. Jak zauważył Christopher A. Brochu, osteodermy były tak charakterystyczne, że nawet "w płatkach" mogły potwierdzić obecność deinozucha. Znaleziono lepszej też jakości produkt czaszkowy. W 2002 David R. Schwimmer już mógł stworzyć złożoną wirtualną rekonstrukcję 90% czaszki.
Colbert i Bird zaklasyfikowali deinozucha do rodziny krokodylowatych, bazując pierwotnie na zębów cechach przypominających spotykane u obecnych jej przedstawicieli. Krokodylowate, krokodyle stosowne, Crocodylidae, to rodzina krokodyli z rzeszy Crocodyloidea. Analizy filogenetyczne przeprowadzone w 1999 poprzez Brochu wskazały aczkolwiek, że Deinosuchus był w rzeczywistości prymitywnym członkiem Alligatoroidea. I przez to też nie jest on największym na naszej planecie krokodylowatym, ale największym aligatoroidem. Filogeneza to droga rozwoju rodowego, pochodzenie i metamorfozy ewolucyjne rzeszy organizmów, zazwyczaj gatunków. Klasyfikację tą wzmocniło dokonane w 2005 nienagannie odkrycie zachowanej puszki mózgowej deinozucha z alabamskiej formacji Blufftown, pod pewnymi względami podobną do należącej do aligatora amerykańskiego. Deinosuchus nie jest przodkiem obecnych aligatorów, pomimo iż należy dodatkowo samego kladu. Jego najbliżsi krewni to najprawdopodobniej Leidyosuchus i Diplocynodon.
Schwimmer, 2002, stwierdził, że znaleziska wszystkie deinozucha należą dodatkowo samego rodzaju. Zauważył albowiem większą liczba podobieństw, różnic niż między populacjami wschodu i zachodu. Najważniejsza z odrębności polegała tylko na większych rozmiarach zwierząt zachodnich. Wedle zasad pierwszeństwa Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury Zoologicznej typ musi zwać się D. rugosus. W 2006 roku Lucas i także pracownicy uznali monotypowość typu. Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Zoologicznej to zbiór zasad i zaleceń mających za zadanie promować stabilność i uniwersalność nomenklatury zoologicznej jak i odrębność zapewnić nazw wszystkich taksonów, opracowany poprzez Międzynarodową Komisję Nomenklatury Zoologicznej. Aczkolwiek Brochu w 2003 zakwestionował analizy Schwimmera, sugerując, że może wielkość stanowić ważną cechę diagnostyczną, a cech wiele zastosowanych poprzez niego dla potwierdzenia przynależności obu populacji do rodzaju jednego było plezjomorfiami występującymi również u innych modeli. Schwimmer w 2002 określił nieformalnie zachodnią populację jako D. riograndensis. Paru innych specjalistów, w tym Anglen i Lehman, 2000, czy Westgate et al., 2006, zaliczyli także zachodnie szczątki dodatkowo rodzaju.